Zanim siarka zostanie wbudowana w organizm (zasymilowana), siarczany te muszą ulec redukcji. Jest to bardzo rozpowszechniona „asymilacyjna redukcja siarczanów”.

Desulfotomaculum redukuje jednak siarczany w zupełnie innym celu: nie chodzi mu o uzyskanie grup SH, ale o „pozbycie się” wodoru, toteż bakterie używają jonów siarczanowych jako akceptorów wodoru. Z siarczanu powstaje przy tym siarkowodór – H2S, którego nie zużywają, ale oddają go do środowiska. Siarkowodór jest tu tzw. produktem ubocznym oksydatywnej przemiany materii, oksydatywnej dysymilacji, oddychania, przy którym gromadzi się wodór. Ponieważ Desulfotomaculum są bezwzględnymi beztlenowcami, wynika z tego logicznie, że ich oddychanie musi mieć charakter „beztlenowy i siarczanowy”. Pozorny paradoks tego stwierdzenia można wyjaśnić, ale w tym celu musimy poruszyć kilka dodatkowych zagadnień.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *