Kategorie
Partnerzy Strony
Partnerzy Strony

W środku pierścieniowaty genom faga. Na nim leżą dotychczas poznane geny (od strzałki poczynając należy czytać w kierunku ruchu wskazówek zegara: V, 1, 57, 2, 3, 64, 50, …)• Czarno zaznaczono geny względnie grupy genów biorące udział w morfopoezie na pierścieniu zewnętrznym przedstawiono części faga budowane przez odpowiednie geny robienia jest przekazywany od ogniwa do ogniwa i przerabiany krok po kroku. Tak się dzieje np. we wspomnianym już cyklu kwasu cytrynowego. Kwas cytrynowy po-przez kwas izocytrynowy, czs-akonitowy, u-ketoglutarowy itd., itd. rozkłada się aż do kwasu szczawiooctowego. Bierze w tym udział prawie tuzin enzymów. Podobnie jak enzymy pracują łańcuchowo, tak i geny, odpowiedzialne za powstawanie odpo-wiednich enzymów, leżą często w genomie jeden obok drugiego albo jeden za drugim. W przypadku genów morfopoezy nie obserwujemy tego zjawiska, z czego należy wnosić, że fag nie powstaje tak jak pończocha robiona na drutach, gdzie mamy po-czątek nitki, następujące po sobie oczka (podjednostki) i koniec nitki. Zamiast tego powstają często na licznych, niezależnych od siebie taśmach produkcyjnych osobno główki, ogonki, włókna końcowe itd., a dopiero w następnym etapie montowane są z tego gotowe fagi. Oczywiście jest to znów tylko przypuszczenie. Samymi metodami genetycznymi nie można takich taśm produkcyjnych ani badać, ani przedstawiać ich schematycznie, jak na rycinie obok. Próba rekombinacji wykazuje z reguły tylko nietknięte albo uszkodzone fagi. Pr^y uszkodzonych trzeba przyjąć, że gdzieś w taśmie produkcyjnej jest „dziura”, ale gdzie – tego z eksperymentu genetycznego nie można wywnioskować (albo raczej bez dodatkowych danych nie można).

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *