Kategorie
Partnerzy Strony
Partnerzy Strony

Toksyna jest ciałem białkowym już najmniejsze jej ilości znajdują drogę do centralnego układu nerwowego, poprzez który wywołują konwulsyjne skurcze mięśni prążkowanych. Zaczynają się one przeważnie na twarzy, przechodzą stopniowo na wszystkie mięśnie ciała i w końcu choroba – jeśli nie jest właściwie i w porę leczona – prowadzi do śmierci przez uduszenie. Dlatego należy przede wszystkim usunąć wszystkie tkanki uszkodzone przez skaleczenie, zwłaszcza jeśli nie są przekrwione (zaopatrzenie w tlen!), a szczególnie ważne jest, by utrzymywać ranę w warunkach tlenowych, gdyż wtedy giną laseczki będące beztlenowcami. Następnie powinno się zastosować w celach zapobiegawczych gotową antytoksynę albo szczepienie ochronne, które wywołuje czynne uodpornienie. Przede wszystkm należy starannie i gruntownie usuwać zanieczyszczenia każdej rany, okres inkubacji wynosi bowiem od 4 dni do kilku tygodni. Jeśli już doszło do wytworzenia toksyny, to jest za późno na działanie zapobiegawcze .

Nie mniej niebezpieczne są laseczki wywołujące zgorzel – Clostridium perfrin- gens, oedematiens i septicum (wszystkie trzy często występują razem, wspólnie z innymi, mniej szkodliwymi laseczkami i różnymi streptokokami). I te bakterie mogą żyć tylko w warunkach beztlenowych, w głębszych warstwach mięśni, w uszkodzonych albo obumarłych (nekrotycznych) częściach tkanek, gdzie tworzą znaczną ilość toksyn, przeważnie enzymów, takich jak: proteinazy, które rozpuszczają białka, O lecytynazy, które rozszczepiają lecytynę, będącą ważnym składnikiem błon plaz- matycznych (nie ściany komórkowej!),

Większość tych enzymów kolagenazy, które rozkładają kolagen – białko występujące m.in. we włóknach tkanki łącznej, hialuronidaza, która rozkłada kwas hialuronowy, ważny składnik substancji podstawowej w tkance łącznej.

Większość tych enzymów, rozkładając tkanki, przyczynia się do rozprzestrzeniania laseczek wąglika. Laseczki wąglika nie pozostają w miejscu zakażenia, tak jak laseczki tężcowe, ale penetrują coraz głębiej w organizm gospodarza. Zaatakowane części narządów wyglądają jakby przypalone (zgorzel gazowa) i często przy tym puchną, nie tyle wskutek powiększenia liczby komórek Clostridium, ile przede wszystkim wskutek tego, że laseczka zgorzeli rzeczywiście wytwarza gazy, mianowicie dwutlenek węgla i cząsteczkowy wodór. Na przykład Clostridium butricum dokonuje tego w następujący sposób:

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *