Rhizobium, nic więc dziwnego, że wymienione rośliny są „pionierami” i mogą zasiedlać prawie czyste piaski. Trzeba również wspomnieć jako ciekawostkę, że nawet jeden z Pkycomycetes, a więc grzybów właściwych, jest symbiotycznym partnerem drzewa szpilkowego z półkuli południowej, zwanego zatrzalinem (Podocarpus). W szklarniach spotykamy coraz częściej pięknie kwitnące i owocujące gatunki niektórych roślin tropikalnych: Ardisia, Pavetta i Psychotria – których liście wypełnione są bakteriami wiążącymi azot (wśród nich Klebsiella). Na brzegach liści tworzą one drobne brodaweczki. Nawet sinice mogą wiązać azot, o czym mówiliśmy przy farmach glonów i polach ryżowych ich naturalnym środowiskiem są zbiorniki wodne albo powierzchniowe, dostępne dla światła warstwy gleby.

Na całkowite i wyczerpujące omówienie udziału bakterii w krążeniu siarki, fosforu i azotu składa się jeszcze proces powstawania próchnicy i oczyszczania ścieków. Tych procesów, o nadzwyczaj doniosłym znaczeniu biotechnicznym i gospodarczym nie można jednak przypisywać określonym rodzajom czy gatunkom drobnoustrojów. Przeprowadzają je wspólnie drobnoustroje najrozmaitszych gatunków (wielu z nich właściwie jeszcze nie znamy) i dlatego zasługują one, aby je przedstawić w osobnym rozdziale.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *