Kategorie
Partnerzy Strony
    System reklamy Test
Partnerzy Strony

Powstawanie myxameb trudno jest dostrzec gołym okiem, ponieważ mają one zaledwie ok. 11 !im długości. Możliwe to jest jedynie przy użyciu mikroskopu. Rów-nież ich szybkość poruszania się, jest niewielka przeciętnie wynosi ona 43 !im na minutę. Ameba przemierza więc w ciągu godziny zaledwie ok. 2,6 mm, co jest dla niej też dużym osiągnięciem, ponieważ nie porusza się ona swobodnie w wodzie, tak jak wiciowce wyposażone w wici, tylko mozolnie pełza po podłożu. Oczywiście obserwowanie tego procesu jest nużące, ale stanie się on bardziej interesujący, jeśli sfilmuje się go w tempie przyspieszonym. Już pierwszy film (nakręcony jeszcze przed

II wojną światową) bardzo wyraźnie pokazał, jak wychodzące z jednego centrum fale pobudzenia zaczynają nagle przesuwać się przez masę ameb, a te natychmiast podążają do tego centrum, przy czym często zlewają się, tworząc formalne strumienie komórek. Kinematografia w służbie nauki należała i nadal należy do bardzo ważnych metod badawczych.

Gdy autora pierwszego filmu o amebach, biologa z Hamburga, Artura Arndta zapytano, kto albo co daje amebom pierwszy „rozkaz” łączenia się, kto albo co prze-kazuje im „wiedzę”, jak mają uformować się w sorokarp, z lekkim wzruszeniem ra-mion odpowiedział: „bóg ameb”, chcąc chyba wyrazić, że na takie pytania nauka nie była jeszcze wówczas w stanie dać odpowiedzi.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *