Kategorie
Partnerzy Strony
Partnerzy Strony

Powstawanie myxameb trudno jest dostrzec gołym okiem, ponieważ mają one zaledwie ok. 11 !im długości. Możliwe to jest jedynie przy użyciu mikroskopu. Rów-nież ich szybkość poruszania się, jest niewielka przeciętnie wynosi ona 43 !im na minutę. Ameba przemierza więc w ciągu godziny zaledwie ok. 2,6 mm, co jest dla niej też dużym osiągnięciem, ponieważ nie porusza się ona swobodnie w wodzie, tak jak wiciowce wyposażone w wici, tylko mozolnie pełza po podłożu. Oczywiście obserwowanie tego procesu jest nużące, ale stanie się on bardziej interesujący, jeśli sfilmuje się go w tempie przyspieszonym. Już pierwszy film (nakręcony jeszcze przed

II wojną światową) bardzo wyraźnie pokazał, jak wychodzące z jednego centrum fale pobudzenia zaczynają nagle przesuwać się przez masę ameb, a te natychmiast podążają do tego centrum, przy czym często zlewają się, tworząc formalne strumienie komórek. Kinematografia w służbie nauki należała i nadal należy do bardzo ważnych metod badawczych.

Gdy autora pierwszego filmu o amebach, biologa z Hamburga, Artura Arndta zapytano, kto albo co daje amebom pierwszy „rozkaz” łączenia się, kto albo co prze-kazuje im „wiedzę”, jak mają uformować się w sorokarp, z lekkim wzruszeniem ra-mion odpowiedział: „bóg ameb”, chcąc chyba wyrazić, że na takie pytania nauka nie była jeszcze wówczas w stanie dać odpowiedzi.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *