Normalne oddychanie, z jakim dotychczas spotykaliśmy się, polega na utlenianiu zredukowanych pokarmów – węglowodanów, tłuszczy i białek, albo także kwasów organicznych i podobnych im związków. Wszystkie te związki zawierają wodór, a utlenianie przebiega w ten sposób, że wodór z pokarmów (tzw. wodór substratowy) tak długo jest odłączany, aż w końcu zostaje tylko C02. Odbywa się to we wstępnych etapach oddychania („glikoliza” i cykl kwasu cytrynowego), natomiast w trzecim etapie oddychania, tzw. oddychaniu końcowym, wodór (przez niektóre bakterie pomijany) zostaje uwolniony, ale nie jako gazowy, cząsteczkowy wodór, lecz „spalony” z tlenem powietrza na wodę (H20), czyli tlenek wodoru. Mamy więc prawo powiedzieć, że u tlenowców tlen atmosferyczny działa jako akceptor wodoru. U beztlenowców oczywiście jest to niemożliwe, ponieważ nie znoszą one tlenu. Muszą zatem po-zbywać się swego wodoru substratowego w inny sposób, np. w reakcjach: kwas pirogronowy+[H2] ->kwas mlekowy (fermentacja kwasu mlekowego) albo aldehyd octowy+ [H2] -> alkohol etylowy (fermentacja alkoholowa).

Bakterie Desulfotomaculum używają siarczanów jako akceptorów wodoru i potrafią je przerabiać na siarkowodór. W najprostszej formie przebiega to następująco:

– 8 [H] + SO4 – -> H2S + 2HoO + 20H Jeśli chcemy przedstawić oksydatywną dysymiiację, wtedy piszemy: 4CH3COCOOH + [H2] + SO4 – 4CH3COOK -i- 4CO2 + H2S kwas pirogronowy siarczan kwas octowy

Dla biochemika i równocześnie widzimy tu dysymilacyną redukcję siarczanów (wodór jest ujętya w klamrę, aby zaznaczyć, że nie chodzi o wodór cząsteczkowy, ale o substratowy, związany z koenzymem).

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *