Kategorie
Partnerzy Strony
Partnerzy Strony

Musimy zrezygnować z omawiania wszystkich 13 grup, zwłaszcza że szczegóły niewiele dalej nas zaprowadzą. Na podstawie zestawienia określonych genów morfo- poezy możemy o wiele lepiej poznać taśmy produkcyjne, o których była mowa na str. 218. Jak widać z ilustracji na str. 221, istnieją co najmniej trzy takie taśmy, które mają długie, niezależne od siebie kanały boczne, a schodzą się dopiero na krótko przed ostatecznym montażem: taśma produkcyjna nr 1 (w środku) dostarcza kompletnych odcinków ogonka (bez włókien ogonka). Należy do niej co najmniej 19 genów. Taśma produkcyjna nr 2 (po prawej) zajmuje się wytwarzaniem główek (16 genów). Główki i ogonki łączą się samorzutnie, bez współdziałania dalszej informacji, ale powstają fagi bez włókien ogonka (jest to dotychczas jedyny odcinek syntezy, który przebiega w probówce w pełni automatycznie). Włókna ogonka powstają na taśmie produkcyjnej nr 3 (5 genów). Aby to wszystko razem połączyć, potrzebny jest jeszcze jeden czynnik „labilny” (enzym?) i dopiero wtedy zakaźny fag jest gotowy.

Na wykresie wydłużone strzałki wskazują, które odcinki montażu można przepro-wadzić także w probówce i dlatego nadają się do dalszych badań. Oczywiście bardziej zagmatwane są pierwsze etapy taśmy produkcyjnej. Geny 20 do 30 i 31 taśmy produkcyjnej nr 2 wytwarzają białko, które w sposób jeszcze nie znany zlewa się tworząc główki. Ale główki te nie są jeszcze „aktywne”. W dalszych etapach muszą włączyć się dodatkowo geny 2, 4, 16, 17, 50, 64 i 65. Wtedy główki są już „lepsze”, ale też jeszcze nie gotowe. Brakuje produktów genu 13 i 14 (sprawdzone w ekstrakcie, dlatego strzałka jest wydłużona). Dopiero teraz główka jest kompletna i może połączyć się z ogonkiem z taśmy nr 1. Szczególnie skomplikowane wydaje się powstawanie na taśmie nr 1 płytki końcowej z włóknami krótkimi potrzeba do tego nie mniej jak 15 genów, podczas gdy nad powstaniem rdzenia, pochewki i połączenia ich pracują zaledwie 4 geny (54, 18, 13 i 15). Schemat taśm produkcyjnych i odpowiadający im plan produkcyjny wyjaśniają, że kształtowanie postaci faga T4 w żadnym sensie nie jest tak proste jak u TMV. U TMV wystarcza, że mamy produkty genów w postaci podjednostek białkowych i nić RNA, a już zlewają się one samorzutnie i automatycznie w gotowe fagi – podobnie do procesu krystalizacji (morfopoeza

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *