Laboratoryjna aparatura ługująca. Rozdrobnioną skałę podlegającą ługowaniu umieszcza się w środkowym naczyniu i przesypuje warstwami pirytu lub innej substancji zawierającej siarczki lub siarkę. Na tę warstwę z górnego naczynia powoli kapie płynna pożywka, a od dołu przedmuchuje się powietrze. Thiobacilli i inne bakterie siarkowe rosnące na skale mogą w tych warunkach utleniać siarkę do kwasu siarkowego, który z kolei przeprowadza do roztworu np. miedź (w postaci siarczanu miedzi). Pożywkę zawierającą siarczan miedzi przetłacza się z powrotem do górnego zbiornika i w ten sposób krąży ona tygodniami i miesiącami między kamieniami. wcale o to, żeby je przeprowadzać do roztworu w postaci siarczanów, ale w kompleksach z kwasami organicznymi.

Musimy wspomnieć na koniec jeszcze o dwóch drobnoustrojach, które utleniają siarkowodór podobnie jak Thiobacilli, ale nie należą do bakterii właściwych. Są to bezbarwne, nitkowate bakterie siarkowe Beggiatoa i Thiothrix. Znajdują się one wszędzie tam, gdzie w warunkach beztlenowych powstaje siarkowodór, np. w strefie gnijącego mułu. Nie przerabiają one siarkowodoru na kwas siarkowy, ale na pierwiastkową siarkę, która odkłada się wewnątrz ich komórek w postaci kropelek albo kulek. Nie zostało jeszcze ustalone, czy wiążą one i1 redukują także dwutlenek węgla. Beggiatoa i Thiothrix budową, sposobem poruszania się (pełzania) i innymi cechami bardzo przypominają nitkowate sinice niektórzy naukowcy twierdzą, że są to jakby bezbarwne sinice.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *