Do filtrowania ścieków przez piasek używa się swego rodzaju „sztucznych pól nawadnianych”. Dno wielkich, płaskich zbiorników, pod którymi biegną rury. drenowe, pokrywa się odpowiednio grubą warstwą piasku o określonej wielkości ziarenek. Wstępnie oczyszczone ścieki przepływają przez kaskady (system stepni, najtańszy sposób zaopatrzenia w tlen) wysokości maksymalnie do 20 cm, stopniowo wsiąkają, a przy tym są dobrze oczyszczane przez bakterie, które wkrótce osiedlają się na najwyższej warstwie piasku. Najczęściej dopuszcza się, aby zbiorniki po 12-24 godzinach przejściowo wysychały, przez co poprawia się zaopatrzenie w tlen (przerywana filtracja piaskowa). Urządzenia takie pracują w wielu wielkich miastach, i to bardzo wydajnie: 1 m2 powierzchni filtracyjnej może uporać się z 1000 m3 wody dziennie. Pracuje ono zadowalająco (z wyjątkiem okresu silnych mrozów) ścieki oczyszczone tą metodą są w znacznym stopniu wolne od bakterii, jaj nicieni itp.

Filtry piaskowe wymagają nie tak dużej powierzchni jak pola nawadniane, niemniej jednak sporej, toteż w obszarach gęsto zaludnionych mogą być nieopłacalne. Obserwuje się zatem tendencję do upakowania możliwie wielu warstw „oczyszczających” jedna nad drugą, dla zaoszczędzenia powierzchni. Można to osiągnąć przez stosowanie metody złóż biologicznych zalewanych, zraszanych i przedmuchiwanych.

Schemat uzyskiwania wody pitnej metodą powolnego filtrowania przez piasek wody z zapory w Dortmundzie filtr główny vv-p|ąsękS^=. Przy powolnej filtracji przez piasek wpływająca woda przelewa się przez kaskady, przy czym wzbogaca się w tlen i może już być oczyszczana w warunkach tlenowych

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *