Kategorie
Partnerzy Strony
Partnerzy Strony

Dramatyczna historia komórki bakteryjnej zaatakowanej przez wirusy rozgrywa się w następujący sposób: na początku fag bada (prawdopodobnie za pomocą włó-kien ogonka), czy bakteria, którą napotkał, rzeczywiście mu odpowiada. Jest on bardzo wybredny i może zadawać się tylko z określonymi szczepami Escherichia coli. Kiedy napotka właściwy szczep, płytka końcowa z włóknami krótkimi przyczepia się do bakteryjnej ściany komórkowej, odpowiednie enzymy faga rozpuszczają ją w ściśle określonym miejscu i powstaje w ten sposób dziurka. Przez tę dziurkę zawartość główki faga – tylko ona! – zostaje jak gdyby wstrzyknięta do wnętrza komórki gospodarza. Cały aparat zewnętrzny, to, co bylibyśmy skłonni rozpatrywać jako „postać” faga, a więc płytka końcowa i włókna ogonka, osłonka, kołnierzyk i osłonka główki, wszystko to pozostaje na zewnątrz, nie jest już potrzebne i ginie. Do rozmnożenia się w komórce gospodarza -a o to teraz chodzi – nieodzowna jest tylko zawartość główki. Jest to długa nić kwasu nukleinowego (u T4 jest to DNA-podwójna nić kwasu dezoksyrybonukleinowego) i do tego jeszcze o.k. 3% białka. Wewnątrz komórki bakteryjnej DNA faga natychmiast przejmuje kierowanie przemianą materii. W warunkach normalnych przemiana materii komórki bakteryjnej jest sterowana przez właściwy tej komórce genom, czyli całość jej genów. Komórka bakterii ma ich od

– 2 tys. do 3 tys. leżą one jeden za ‘drugim na DNA bakteryjnym (nić DNA bakteryj-nego tworzy pierścień). Teraz ten genom bakteryjny zostaje wyłączony, a jego funkcje przejmuje genom faga. I on ma kształt pierścienia, u T4 zawiera ok. 160 genów i jest reprezentowany przez wstrzyknięte nici DNA. DNA faga zmusza przemianę materii komórki bakteryjnej, aby produkowała jedynie składniki faga, a więc nie tylko DNA faga, ale także białka osłonek, włókna ogonka, płytki końcowe itp. Wszystko to jeszcze wewnątrz komórki gospodarza łączy się w kompletne fagi. Powstaje w ten sposób przeciętnie 200 dzieci faga T4. Po 25 minutach wszystko jest zakończone.

A teraz bardzo ważne pytanie: czy taki montaż zachodzi samorzutnie jak u TMV, podobnie do krystalizacji, czy też – przeciwnie niż u TMV – potrzebna jest do-datkowa, morfopoetyczna informacja ? Aby odpowiedzieć na to pytanie, biochemicy, genetycy, specjaliści od mikroskopii elektronowej i fizycy mozolili się prawie 10 lat. Dziś mogą już dać odpowiedź, ale aby ją zrozumieć, musimy zagłębić się nieco w genetykę i biochemię.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *