Kategorie
Partnerzy Strony
Partnerzy Strony

Zacznijmy od łatwiejszego drugiego pytania. Przedstawimy tutaj stosunkowo prosty przypadek. Chodzi w nim o grzyb właściwy, o nazwie Mucor rouxii z klasy Phycomycetes (grzyby glonowe). Jest on bliskim krewnym rodzaju Rhizopus, który znamy już z transformacji sterydów. Mucoraceae są saprofitami i właściwie tlenow-cami (aerobami). W warunkach tlenowych z kiełkujących zarodników rozwijają się rozległe grzybnie, które kiedyś znów przystąpią do tworzenia zarodników. Można je również łatwo hodować w laboratorium. Jeżeli im się odetnie dopływ tlenu, wkrótce przestają rosnąć i równocześnie przestawiają swoją przemianę materii na fermentację, wytwarzając kwas mlekowy lub alkohol etylowy. Ale w tym jeszcze nie ma nic zadziwiającego niespodzianką jest dopiero, że Mucor rouxii (i nie tylko on) w warunkach beztlenowych zmienia także swój wygląd. W miejsce wydłużonych strzępków, które normalnie na końcach kontynuują wzrost, powstają teraz komórki kolbkowate, przypominające wyglądem drożdże i rozmnażające się podobnie jak drożdże – przez pączkowanie. Jest to pączkowanie wielobiegunowe (multipolarne).

Zjawisko to znamy już przeszło sto lat, ale gdy w 1857 r. opisał je dr Bail, wierzył on, że otrzymał z grzybni Mucor prawdziwe drożdże piekarskie – Saccharomyces cerevisiae. Wkrótce jednak stwierdzono (Kless w Lipsku i Pasteur w Paryżu), że postać drożdży jest tylko szczególną formą wzrostu wielu grzybów: workowców {Saccha-romyces), podstawczaków (niektóre gatunki Candida) i – jak się obecnie okazało – także Phycomycetes.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *