Kategorie
Partnerzy Strony
Partnerzy Strony

Bakterie nitryfikacyjne nie mogą żyć z samego tylko utleniania amoniaku czy azotynów, choćby dostarczało im ono nie wiadomo jak dużo energii. Potrzebują przede wszystkim węgla, jako podstawowego składnika wszystkich związków organicznych. Zdobywają go jednak nie z gotowych pokarmów, takich jak węglowodany, tłuszcze i białka, tylko z dwutlenku węgla z powietrza. Prawie wszystkie bakterie, które „zajmują się” nieorganicznymi dawcami wodoru, używają tego wodoru do redukowania dwutlenku węgla, aby wytworzyć pokarm na własne potrzeby: jeśli idzie o węgiel, są one samożywne.

Spotkaliśmy się już z tym pojęciem u roślin lądowych i zielonych glonów, ale tam samożywność pod względem węgla wyglądała inaczej. Energii do redukcji dwu tlenku węgla dostarczało im światło, u bakterii nitryfikacyjnych i im podobnych energia pochodzi z utleniania chemicznego. Różnica ta wyraża się także w nazwie: u glonów mówimy o fotoautotrofii, krótko o fototrofii, u innych – o chemoautotrofii albo całkiem poprawnie o chemolitoautotrofii (gr. lithos = skała, kamień) ze względu na nieorganicznych dawców wodoru.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *