Kategorie
Partnerzy Strony
Partnerzy Strony

Lista substratów nieorganicznych, jakie bakterie mogą wykorzystywać, znacznie się wydłużyła: dwutlenek węgla (CQ2), amoniak (NH3), wodorotlenek amonu (NH4OH), azotyny (NOa), azotany (N03), siarkowodór (H2S), siarka (S), tiosiarczany (S203), siarczany (S04), wodorotlenek żelazawy (Fe(OH)2), wodorotlenek żelazowy (Fe(OH)3) i oczywiście woda. Listę tę można by jeszcze bardziej wydłużyć, ale my tylko uzupełnimy ją wodorem. Powstaje on często w warunkach beztlenowych, i to w znacznej ilości. Producentów wodoru poznaliśmy już wcześniej. Były to bakterie z rodzaju Clostridium, które fermentują glukozę do kwasu masłowego i octowego, i Enterobacteriaceae, które wytwarzają w procesie fermentacji kwas mrówkowy i inne organiczne kwasy. Z utleniania wodoru zawsze uzyskuje się energię, dlatego też nie dziwi nas, że wśród bakterii jest duża ilość utleniających wodór, a ich bardzo zróżnicowane właściwości dowodzą, że w warunkach beztlenowych należy spodziewać się zupełnie odmiennych dróg przemiany materii niż w warunkach tlenowych. Organizmy utleniające wodór w warunkach tlenowych wykorzystują tlen atmosferyczny jako akceptora wodoru i dlatego nazywa się je bakteriami gazu piorunującego. Są one, podobnie jak bakterie utleniające siarkę, chemolitoautotrofami i wytwarzają z gazu piorunującego (wodór plus tlen) oraz dwutlenku węgla – węglowodany, według schematu:

Nie są one wprawdzie bezwzględnymi autotrofami, ale względnymi, i równie dobrze rozwijają się na substratach organicznych.

Do organizmów utleniających wodór w warunkach tlenowych należą organizmy bardzo podobne pod względem przemiany materii, z różnych-jednak rodzin, mianowicie: Hydrogenomonas (Pseudomonadaceae), Micrococcaceae, Mycobacteria i No- cardia (Actinomy cet aies).

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *